من هنوز نفس ميکشم ... هنوز راه ميرم ... هنوز ميتونم ببينم ... بشنوم ... دل مرده ام رو با خودم هر جا که ميرم به دوش ميکشم ... مرگ تدريجی روحم رو که ذره ذره تاريک و تاريک تر ميشه رو جلوی چشمام ميبينم ... ديگه جرقه ی سلولهای مغزم نمی تونن فاصله ی بين سطرهای خاليه کاغذ رو پر کن ... ديگه اشکی توی چشمم نمونده که سر قبر آرزوهای مرده ام بريزم ... ديگه برام کبريتی نمونده که باهاش برگهای خشک غمم رو به آتيش بکشم و با گرمای شعله اش دلمو گرم کنم ... مدتهاست که منتظر پايان اين کابوس و بيدار شدن از اين خواب لعنتيم ... کابوسی که سالهاست دارم ميبينم ... رويايی که بيدار شدن ازش به قيمت زندگی تموم ميشه ... من هنوز راه ميرم ... ميبينم ... ميشنوم ... نفس ميکشم ... ولی زنده نيستم ... خيلی وقته مرده ام ... خيلی وقته ...
